رشته حقوق-دانلود پایان نامه با موضوع »‌؛

دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

کرد. نمونه‌ی بارز این رفتار در دعای حضرت زکریا است که می‌فرماید :« قَالَ رَبِّ إِنِّی وَهَنَ الْعَظْمُ مِنِّی وَاشْتَعَلَ الرَّأْسُ شَیْبًا وَلَمْ أَکُن بِدُعَائِکَ رَبِّ شَقِیًّا وَإِنِّی خِفْتُ الْمَوَالِیَ مِن وَرَائِی وَکَانَتِ امْرَأَتِی عَاقِرًا فَهَبْ لِی مِن لَّدُنکَ وَلِیًّا »‌، « پروردگارا‌، من استخوانم سست گردیده و (‌موی سرم‌) از پیری سپید گشته و‌ای پروردگار من هرکز در دعای تو ناامید نبوده ام و … زنم نازااست …. ». « وهن» به معنای ضعف و نقصان نیروست‌. اگر این ضعف را به استخوان هایش اختصاص داده برای این است که آدمی تمامی حرکات و سکون‌هایش بر آن قرار دارد و جمله « و اشتغل‌الراس شیبا » که بیانگر سفیدی موهاست (طباطبایی، ۱۴۱۷). بدین ترتیب حضرت ابتدا ضعف و ناتوانی خود را بیان می‌کند و بعد در رابطه با همسرش صحبت می‌کند از استعمال فعل (‌کانت‌) بر می‌آید که همسر او از جوانی نازا بوده است‌، اما هرگز از این بابت خم به ابرو نیاورده و حاضر نشده است که همسر دیگری در کنار او اتخاذ کند بلکه در مقام مناجات هم که تنها او و خدایش حضور دارند و همسرش غایب است حرمت او را پاس می‌دارد و چنین نمی‌کند که ابتدا به عیب اساسی او اشاره کند و سپس پیری خود را مطرح سازد‌. بلکه از شرح ناتوانی خویش شروع می‌کند. سپس به عقیم بودن همسرش اشاره می‌کند تا در این دعا او را هم مطرح و سهیم ساخته باشد و هم به شأن او جسارت و عیبش را بزرگ نکرده باشد‌. این نوع برخورد از هیچ انسانی سر نمی‌زند مگر از کسی که می‌داند مسبب‌الاسباب تنها خداست‌، اوست که قادر مطلق است‌، عقیم می‌سازد و نیز می‌تواند عقیم را بارور سازد و چون این فعل در حیطه‌ی اختیار بشر نیست نباید به واسطه‌ی نداشتن آن کسی را سرزنش یا باعث اذیت و آزار او شد (گرجی، ۱۳۷۶).
بنابراین اگر زندگی مشترک بر مبنای محورهای الهی باشد همسران در سختی‌ها و مشکلات زندگی فقط خودشان را نمی‌بینند بلکه مراقب هستند تا در این شرایط سخت خدشه‌ای به روح و جایگاه دیگری وارد نشود.
3-6-۳- برخورد با خطاهای همسر
انسان‌ها از خطا و اشتباه مبری نیستند‌، در زندگی مشترک اثر خطاها و اشتباهات همسران متوجه یکدیگر می‌شود و گاه خطایی باعث می‌شود حقی از دیگری پایمال شود. در چنین مواقعی نوع برخورد همسر در برابر آن خطا بسیار مهم است‌. دریک زندگی مشترک برخورد صحیح با خطاها بسیار حکیمانه است هر چند که این خطا نابخشودنی باشد.

نمونه‌ی بارز این برخورد در این آیه مشاهده می‌شود :« وَإِذْ أَسَرَّ النَّبِیُّ إِلَى بَعْضِ أَزْوَاجِهِ حَدِیثًا فَلَمَّا نَبَّأَتْ بِهِ وَأَظْهَرَهُ اللَّهُ عَلَیْهِ عَرَّفَ بَعْضَهُ وَأَعْرَضَ عَن بَعْضٍ فَلَمَّا نَبَّأَهَا بِهِ قَالَتْ مَنْ أَنبَأَکَ هَذَا قَالَ نَبَّأَنِیَ الْعَلِیمُ الْخَبِیرُ »‌، «و چون پیامبر با یکی از همسرانش سخنی نهانی گفت و همین که وی آن را (‌به زن دیگر‌) گزارش داد و خدا (‌پیامبر‌) را بر آن مطلع گردانید (‌پیامبر‌) بخشی از آن را اظهار کرد و از بخشی (‌دیگر‌) اعراض نمود. پیامبر با در میان گذاشتن راز خود با همسرشان «خواستار این بود که زندگی خانواده‌اش تجسم عینی « هُنَّ لِبَاسٌ لَّکُمْ وَأَنتُمْ لِبَاسٌ لَّهُنَّ » باشد و راز مهمی را با او در میان می‌گذارد هر چند که همسر پیامبر از عهده‌ی این رازداری برنیامد. این خطای افشای راز‌، نوعی خیانت محسوب می‌شود. حضرت علی می‌فرمایند: «الاذاعه خیانه»‌؛ فاش کردن راز خیانت است» (خوانساری، ۱۳۷۵). بنابراین افشای راز خطای کم اهمیتی نبوده به خصوص در مورد کسی که شخصیت اجتماعی او متعلق به عالم بشریت و جهانی است‌؛ چه بسا این خطا می‌توانسته دست آویزی مناسب برای دشمنانش باشد‌، اما زمانی که پیامبر از این خطا مطلع می‌شوند‌، چنان بزرگوارانه با او رفتار می‌کنند‌، که حتی حاضر نشدند تمام رازی را که همسرشان افشا کرده به رخ او بکشند و به قسمتی از آن اشاره می‌کنند تا هم او احساس شرمندگی کمتری کند و هم خود را به تغافل زنند و از خطایش درگذرند. (گرجی، ۱۳۷۶).
این در حالی است که این ماجرا در قلب پاک پیامبر و روح عظیم او تأثیر منفی گذاشته تا آنجا که خداوند به دفاع از او پرداخته و با اینکه قدرت خودش از هر نظر کافی است حمایت جبرئیل و صالح مومنان‌، ملائکه را هم اعلام می‌کند: «…. فان الله هو و مولاه و جبرئیل و صالح المومنین و الملائکه بعد ذلک ظهیر »‌؛ « در حقیقت خدا خود سرپرست اوست و جبرئیل و مومنان صالح (‌نیز یاور اویند‌) و گذشته از این فرشتگان (‌هم پشتیبان او خواهند بود» (مکارم شیرازی، ۱۳۷۴).
3-6-۴- ایثار و گذشت

ایثار بالاترین مرتبه از خود گذشتگی است ‌. در ایثار انسان از نیاز ضروری خود به نفع دیگری می‌گذرد و دیگری را بر خود مقدم می‌شمارد. ایثار از خصایص مهم حیاتی در زندگی همسران جهت رسیدن به آرامش است و این مهیا نمی‌شود مگر با «مودت و رحمت » رحمت فراتر از مودت است زیرا که در رحمت ایثار بدون چشم داشتی هست‌. این امر راحتی نیست مگر اینکه انسان به منبع رحمت و عطوفت متصل باشد. آن هنگام ایثار جزء لاینفک زندگی او خواهد شد و خالصانه ایثار می‌کند و این در زندگی حضرت زهرا و حضرت علی کاملا مشهود است‌؛ لذا کاستی‌ها و کمبود‌های زندگی فضای زندگی آنها را تیره و تار نمی‌کند. صحنه زیر بیانگر نمونه‌ای از ایثار عاشقانه آنهاست: حضرت علی درخواست غذا می‌کند‌. حضرت زهرا می‌فرماید : «والذی عَظّم حقّکَ ماکان عندنا منذ ثلاث اِلّا شی آثرتک به»‌؛ «سوگند به خداوندی که حق و قدر تو را بزرگ شمرد، سه روز است که غذای کافی در منزل نداریم و همان مقدار ناچیز خوراکی را به شما بخشیدم و خود گرسنگی را تحمل کردم (مجلسی، ۱۴۰۴). بسیار جالب است که حضرت در مدت سه روز به گونه‌ای برخورد کرده است که همسرش متوجه این کمبود نشود و زمانی که به ناچار باید مسئله را مطرح کند و در بیانش بسیار مراعات حال همسرش را می‌کند‌. کلماتش سرشار از احترام است (‌عظم حقک‌) .در کلامش بویی از سرزنش و منت احساس نمی‌شود‌. ایثار در زندگی این خانواده آنچنان رخنه کرده که نه تنها در مقابل یکدیگر بلکه در برابر دیگران هم ایثار می‌کنند: « وَیُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْکِینًا وَیَتِیمًا وَأَسِیرًا إِنَّمَا نُطْعِمُکُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِیدُ مِنکُمْ جَزَاء وَلَا شُکُورًا »‌؛ و به (‌پاس‌) دوستی (‌خدا‌) بینوا و یتیم و اسیر را خوراک می‌دادند‌. ما برای خشنودی خداست که به شما می‌خورانیم و پاداش و سپاسی از شما نمی‌خواهیم …». این اطعام کردن آنها توام با ایثار در هنگام نیاز و اشتهای شدید به طعام است (‌علی حبه )‌. با وجود این می‌گویند : « به خاطر این طعام هیچ چشم داشتی به پاداش شما و حتی تقدیر و تشکر نداریم »‌؛ « لا نرید منکم جزاء و لا شکورا » (طباطبایی، ۱۴۱۷؛ مکارم شیرازی، ۱۳۷۴).
به عبارتی می‌گویند به کسی نخواهیم گفت که افطار سه روزه خود را به شماها دادیم و آبروی شما را نمی‌ریزیم و بر شما منت نمی‌گذاریم. ویژگی ایثار آنان این است که در عین شدت نیاز دیگری را بر خود مقدم می‌دارند و به گونه‌ای ایثار می‌کنند که طرف مقابل احساس شرم نکند‌. انفاق آنان آن قدر خالصانه است که حتی به دنبال جواب تشکر نیستند

دیدگاهتان را بنویسید